خانه / آخرین اخبار / از هزاران 17 مرداد کاری بر نمی آید

از هزاران 17 مرداد کاری بر نمی آید

یکسال گذشت از 17 مرداد پارسال و تا به امسال که عقربه مرداد از نیمه گذشت، سیبی که به هوا پرت شده بود، اصلا چرخی نخورد و دوباره بر زمین افتاد. دوباره عکس اختلاط دوربین و قلم به عنوان نماد خبرنگاری در فضای مجازی هی منتشر می شود و دوباره مدیرانی که 17 هزار کلمه آماده کرده اند تا در مراسم های به اصطلاح تجلیل از خبرنگاران به زبان بیاورند و گزارش عملکردهایی که در 17 صفحه و بلکه بیشتر آماده است که به خورد خبرنگار بخت برگشته بدهند که مثلا روزش است و می خواهند شندرغاز هدیه کف دستش بگذارند…

به گزارش صدای دنا، دوباره 17 مرداد شد و روز خبرنگار و باید از یکسال فلاکت و بدبختی بگوییم، از یکسال و بلکه سالهای سال قشری که در بهترین حالتش نه جامعه تحویلشان می گیرد و نه سیستم دولتی شرایطشان را درک می کند. این روزها درد خبرنگاران از جامعه کمتر از مسئولان نیست، جامعه ای که پسندش شده است، مرگ و میر و فیلم زجر کشیدن افراد در حوادث و شایعاتی که یک دقیقه ای ساخته می شود و در چند ثانیه فراگیر، اما بهترین تحلیل خبرنگاران فلان رسانه معتبر در بهترین حالت توسط چند نفر دیده می شود و نهایتش یک دو سه باری هم به اشتراک گذاشته می شود.

جامعه ای که نه استاد دانشگاهش رسانه خوان است، نه فرهنگی اش و نه دانشجو و بازاری اش، و همه هم بهانه شان شده است یا شلوغی و دردسر یا گرانی و بی انگیزگی و اما در این میان هر چقدر هم بزرگ روی تقدیرنامه خبرنگاران بزنیم که « جان نباشد جز خبر در آزمون»، فایده ای ندارد که ندارد.

اصلا می دانید چیست، در جامعه ای که یک روابط عمومی عقده ای آنقدر قدرت دارد که اقتصاد رسانه را تعیین کند، اصلا امیدی به این 17 مردادها نیست. در جامعه ای که روابط عمومی مغرور  سازمانها، رسانه داری می کنند و هوای رسانه خودشان را دارند، هزار 17 مرداد هم بیاید، هزار مدیر بنشینند و از اصول خبرنگاری تفسیر ارائه بدهند، تهش عده ای خبرنگار می شود که زور نگهبان یک اداره برای راه ندادنش به یک جلسه خیلی بیشتر از زور کسی است که «چشم بینای» جامعه می خوانیمش و با تعارف تیکه پاره کردن می خواهیم به زور بگوییم که نماینده افکار عمومی است و تا حالا هم کسی نپرسیده که آقای مدیر اگر نماینده افکار عمومی است چرا به اتاقتان راهش نمی دهید، چرا باید سر عکس گرفتن از یک میز و صندلی هم باید به عالم و آدم جواب بدهد.

نماینده مجلس، 17 مرداد روبرویمان می نشیند و به چشممان زل می زند و از سختی کار و دردسرها و بدبختی هایمان می گوید و سال آینده هم همان ها را تکرار می کند و دوباره تعریف و تفسیرمان می کند و یکی هم نیست بگوید آخر بنده خدا تو که نماینده مجلسی یکبار هم بگو این تلاش را کردم که قانون مطبوعات اصلاح شود یا قانون حمایت از خبرنگاران متولد گردد، یا حداقل آن خبرگزاری با دک و پز کشوری که هر روز قانون کار را زیر سوال می برد را مجبور کردم که حداقل خبرنگارش را بیمه کند یا کف حقوق اداره کار را به خبرنگار بخت برگشته اش بپردازد.

و حرف پایانی اینکه بگذارید با درد خودمان کار کنیم و همین 17 مرداد را هم نبینیم. در استان، شهر و جامعه ای که مدیران از جیب اداره برمی دارند و در جیب صدا و سیما می ریزند، در جامعه ای که مدیران و مسئولان تصویر دماغشان در کادر دوربین را بیشتر از یک گزارش مشکل گشا، می پسندند، کار خبرنگاران بخش خصوصی زار است و از هزاران 17 مرداد هم کاری بر نمی آید.

پیمان فرامرزی- سردبیر روزنامه امید مردم

حتما ببینید

خداحافظی وانت بارها از سطح معابر و خیابان های یاسوج

سال ها خیابان ها و معابر شهر یاسوج جولانگاه وانت بارهای میوه فروش شده بود. …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.